NaNoWriMo gaat over de magische kracht van deadlines. Geef iemand een doelstelling en een op doelstellingen gerichte sociale groep en de wonderen liggen voor het oprapen. Taarten worden gegeten met ongelofelijke snelheden. Spruitjes worden geoogst zoals nooit tevoren. En romans worden geschreven in een maand.
Een deel van de reden waarom we NaNoWriMo organiseren is alleen maar om een boek gepubliceerd te krijgen. We houden van de secundaire arbeidsomstandigheden van het schrijverschap. Één maand per jaar mogen we in ons eigen sop gaarkoken, een geweldige rotzooi maken van ons huis en op vreemde tijden koffie drinken. En we kunnen deze dingen in het openbaar doen, in het volle zicht van andere mensen. De voldoening die je krijgt van het diep in jezelf kijken en een onverwacht acceptabel kunstwerk tevoorschijn trekken is tot daar aan toe, maar het geeft minstens zo veel (of meer), voldoening om het gehele proces te dramatiseren tijdens sociale bijeenkomsten.
Het kunstige dramatische moment is echter maar van korte duur. De andere reden voor het organiseren van NaNoWriMo is dat de warme gloed van het maken van grootse, rommelige kunst, en het kijken naar anderen die grootse, rommelige kunst maken, heel lang blijft hangen. Het uitvoeren van langdurige creatie doet bizarre, geweldige dingen met een mens. Het verandert de mannier waarop je leest. En het verandert je zelfbeeld een heel klein beetje. Daar houden wij van.