Hier zijn drie redenen voor.
1) Als je het nu niet doet, doe je het waarschijnlijk nooit meer. Een roman schrijven is meestal een “op een dag” gebeuren. Als in “Op een dag zou ik best een roman willen schrijven.” De naakte waarheid: 99% van ons, als we op onszelf terug moeten vallen, zullen nooit tijd vrijmaken om eem roman te schrijven. Het staat zo ver van ons normale leven af dat het voortdurend naar de onderkant van onze to-do lijstjes afzakt. De structuur van NaNoWriMo dwingt je om al je zelf-vernietigende zorgen weg te stoppen en te STARTEN. Wanneer je de eerste vijf hoofdstukken achter de rug hebt, komt de rest vanzelf. Of met moeite. Maar het komt. En je zult vrienden hebben die je helpen om vol te houden tot de 50.000.
2) Laag inzetten is de beste manier om tot een succes te komen. Bij instap-niveau romanschrijven is het inzetten op een meesterwerk de beste manier om niet vooruit te komen. Met hoge verwachtingen zal alles wat je schrijft rottig en onhandig lijken. Wanneer je je werk bekijkt met het oog op aantal, haal je heel wat druk bij jezelf weg. En je zult jezelf verbazen met een geweldige dialoog hier en een ingenieuze plotdraai daar. Personages zullen dingen doen die je nooit had verwacht waardoor je verhaal naar plaatsen zal gaan die je niet had kunnen voorstellen. Er zal een heleboel onverteerbaar proza zijn, ja. Maar tussen de pulp zal er schoonheid zijn. Een heleboel.
3) Kunst om de kunst doet geweldige dingen met je. Het maakt je aan het lachen. Het maakt je aan het huilen. Het maakt je slaperig en laat je naar buiten gaan in rare broeken. Iets doen, gewoon om het te doen is een geweldig medicijn tegen alle taken en “moeten-doens” van het dagelijks leven. Het schrijven van een roman in een maand is tegelijkertijd enerverend en stom, en we zouden ons allemaal beter voelen als we eens wat vaker spontane stommigheden toelieten in ons leven.